De Achterblijvers
Het bijzondere kwelderlandschap tussen Wierum en Moddergat is aan het verdwijnen. Door de stijging van het water worden de kwelders door het wassende water weggeknabbeld, gezogen en geslagen. Daarmee komt naar mijn idee de geschiedenis, die hier in opgeslagen is door de tijd heen, weer tevoorschijn. De Achterblijvers zijn degenen die achterbleven na de grote stormen waarbij zoveel vissers op zee bleven. Hoe hebben ze zich gevoeld? Met de honger in de hals blijft er niet zoveel te raden over, eten moest er komen!
Iedere keer wanneer ik buitendijks bij Wierum en Moddergat op de kwelder loop zie ik ze staan: de vrouwen, ouden van dagen en kinderen. Zij bleven aan wal wanneer de vissers de zee op gingen.
Zee, land en mens zijn in constante wisselwerking op het kwelder van Peasens-Moddergat. Eeuwenlang hebben hier mensen geleefd, afhankelijk van het water, wat geeft en neemt. Wat doet de zee met de mens; de mens die halstarrig vasthoud aan het land wat overstroomd wordt door zout water? Wat blijft erover wanneer het water zich terugtrekt?
Wie zijn de Achterblijvers?
Om dit te onderzoeken zijn 18 geboetseerde koppen bij eb in het wad geplaatst. Hun uiterlijke kenmerken zijn gebaseerd op de gezichtskenmerken van de bewoners van de vissersdorpen, het zijn echter geen portretten, het zijn verhalen.
Daar staan ze, zij aan zij, als groep, alleen, afgezonderd, starend naar de zee, starend naar het land. Iedere kop verteld een eigen verhaal wat zich ergens in de tijd heeft afgespeeld. Na 12 uren zijn de koppen, die een vloed hebben getrotseerd teruggenomen. Het water heeft ze veranderd, één kop, Heit van ús Afke, heeft het niet gered.. Het is wat het is.
Deze verandering, veroorzaakt door de zee, hoort nu bij de koppen. Net zoals de mensen die hier leefden zal de zee onderdeel worden van hun uiterlijk, hun Zijn.
En dan zie ik ze staan; De Achterblijvers; staand op de dijk uitkijkend over het Wad, reikhalzend, zien ze daar dan toch een mast verschijnen?
Iedere keer wanneer ik buitendijks bij Wierum en Moddergat op de kwelder loop zie ik ze staan: de vrouwen, ouden van dagen en kinderen. Zij bleven aan wal wanneer de vissers de zee op gingen.
Zee, land en mens zijn in constante wisselwerking op het kwelder van Peasens-Moddergat. Eeuwenlang hebben hier mensen geleefd, afhankelijk van het water, wat geeft en neemt. Wat doet de zee met de mens; de mens die halstarrig vasthoud aan het land wat overstroomd wordt door zout water? Wat blijft erover wanneer het water zich terugtrekt?
Wie zijn de Achterblijvers?
Om dit te onderzoeken zijn 18 geboetseerde koppen bij eb in het wad geplaatst. Hun uiterlijke kenmerken zijn gebaseerd op de gezichtskenmerken van de bewoners van de vissersdorpen, het zijn echter geen portretten, het zijn verhalen.
Daar staan ze, zij aan zij, als groep, alleen, afgezonderd, starend naar de zee, starend naar het land. Iedere kop verteld een eigen verhaal wat zich ergens in de tijd heeft afgespeeld. Na 12 uren zijn de koppen, die een vloed hebben getrotseerd teruggenomen. Het water heeft ze veranderd, één kop, Heit van ús Afke, heeft het niet gered.. Het is wat het is.
Deze verandering, veroorzaakt door de zee, hoort nu bij de koppen. Net zoals de mensen die hier leefden zal de zee onderdeel worden van hun uiterlijk, hun Zijn.
En dan zie ik ze staan; De Achterblijvers; staand op de dijk uitkijkend over het Wad, reikhalzend, zien ze daar dan toch een mast verschijnen?
